Kasjmier roept hoogvlaktes op, extreme seizoenen, gebaren die van generatie op generatie zijn doorgegeven. Deze zeldzame wol, eenmaal per jaar gewonnen uit de onderwol van de geit Capra hircus, reist vanuit de felle winden van Centraal-Azië naar de meest veeleisende ateliers. Daaronder verdedigt Coulange 1918 een Franse lezing van dit materiaal, waarvan men dacht dat het aan andere breedtegraden was voorbehouden.
Wie kasjmier toevertrouwt aan Franse ateliers, onderwerpt een kostbare vezel aan een discipline die nog maar enkele regio's beheersen. De manufactuur van Coulange is geen adres voor onderaanneming: zij is de voortzetting van een textiele savoir-faire die al meer dan een eeuw wordt onderhouden. Elk stuk dat er vertrekt, wordt in Frankrijk niet alleen geassembleerd; het wordt er ook ontworpen, gesneden en gecontroleerd.
De verleiding zou zijn om kleuren, snitten en collecties te vermenigvuldigen. Coulange 1918 kiest de omgekeerde weg. Maison Coulange biedt een beperkte garderobe, beschermd tegen trends, waarin elk stuk een duidelijke functie vervult. Deze soberheid is geen stijloefening. Zij volgt uit een eenvoudig idee: luxe hoeft zich niet aan te kondigen.
Spreken over Frans kasjmier is in de eerste plaats spreken over een zekere weerstand. Die van ateliers die versnippering weigeren, die van huizen die het gebaar verkiezen boven het imago. Coulange 1918 pretendeert niet kasjmier opnieuw uit te vinden. Maison Coulange respecteert het eenvoudigweg — en dat is, in een wereld waarin alles versnelt, misschien wel het zeldzaamste voorstel.