W kobiecej elegancji jest wymiar, który wymyka się definicji. Rozpoznajemy ją, nie umiejąc jej wyjaśnić, przeczuwamy ją, nie potrafiąc jej nazwać. To obecność, sposób bycia w świecie, który wyraża się przez ubiór, nigdy się do niego nie sprowadzając.
Najbardziej eleganckie kobiety niekoniecznie są najbardziej wystrojone. To te, które zrozumiały, że ubiór jest ramą, a nie przesłaniem. Nie powinien ani krzyczeć, ani przepraszać: ma po prostu dać tej, która go nosi, swobodę bycia sobą, w pełni, bez przymusu i sztuczności.
Dobrze skrojona kurtka, płaszcz, który leży idealnie, peleryna, która podąża za ruchem, zamiast go krępować: oto oręż elegancji, która nie stara się przekonywać. Kolor wybiera się ze względu na to, co wydobywa z cery, a nie na to, co ogłasza. Tkaninę wybiera się ze względu na to, jak współgra ze skórą, a nie ze względu na metkę.
To, co czyni sylwetkę niezapomnianą, to nie suma ubrań, lecz spójność wyborów. Elegancka kobieta nie zmienia osobowości, zmieniając strój. Pozostaje sobą, a każda rzecz, którą nosi, dodaje jedynie niuans do portretu, który jest już kompletny.
W świecie, który celebruje nieustanną zmianę, najsilniejsza kobieca elegancja to być może ta, która stawia na ciągłość. Ta, którą buduje się cierpliwie, rzecz po rzeczy, sezon po sezonie. Elegancja, która nigdy nie wychodzi z mody, bo nigdy nie była modna: zawsze była po prostu kwestią trafności.